Mijn land mankt

In een land dat niet werkt, wacht een onvolledige lading op een trein die niet rijdt op een spoor dat nooit werd afgewerkt. Er ligt een dode haan te rotten in een put in een snelweg die zelfs van een kleine stap een reusachtig avontuur weet te maken. Een avontuur in een land met een nijpend tekort aan avonturiers, een overschot aan zwart en wit en een gat in alles behalve dan natuurlijk de eigen begroting. De begroting die eigenhandig de vlaggenmast weet recht te houden waar de vlag, van dit land dat niet werkt, zich nog iedere dag verder aan blijft scheuren. Een vlag waarvan een deel van één van de kleuren niet met volledige instemming mee hangt te wapperen en liever een nieuwe vlag zou starten, maar voor die nieuwe vlag, naast de rest eigen kleur, ook nog een tweede kleur wil overtuigen, een kleur, nota bene, die bij een algemeen gebrek aan avonturiers maar weinig zin heeft in dat avontuur.
Het is het land van een koning en een tiental potentaten waar men al lang niet meer kiest wie het eventueel besturen mag, maar wie men zal betalen om dat vooral niet te doen. Men kiest een select clubje technisch werklozen die voor het behoud van hun riante vergoeding er als enige tegenprestatie ieder om de beurt voor moeten zorgen dat het journaal gevuld is en ook de kranten verkocht geraken. Voor de enkeling die daar niet in slaagt, heeft men gedurende al die jaren de brug naar het pensioen open gelaten, ongeacht de leeftijd van de falende man of vrouw in kwestie.
Het hele land roept schande, zij het dan om verschillende redenen, het hele land roept schande. Maar in een land dat niet werkt, klinkt een stem, onversterkt, veel te stil om gehoord te worden.

Deze Groef heeft geen enkel idee in de hoeveelste cyclus van woede,  vermoeide teleurstelling en onverschilligheid u ondertussen bent terecht gekomen, ik ben ondertussen ook voor mezelf de tel kwijt en ben ergens in een vreemde tussenfase van alles tegelijk. De meest recente koninklijke zendeling moest zijn spreuken al uit China halen, dus volgens mij krijgen de gevleugelde woorden van Neil Armstrong straks nog een zoveelste leven en is er zo misschien toch nog iets om naar uit te kijken. Terwijl ik mij voorzichtig afvraag hoe lang dit stuk nog bruikbaar zal zijn, laat ik u verder politiek met rust. Zoals ik tot nog toe altijd geprobeerd heb.

Advertenties

~ door Groove G. op mei 13, 2011.

Eén reactie to “Mijn land mankt”

  1. Zelfs de hele wereld mankt soms een beetje.
    Gelukkig zijn er woorden om ze te stutten, zoals deze. En die.
    En stutpaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: