Dag 12

•februari 18, 2014 • Geef een reactie

Dag twaalf in iets wat een dagboek zou kunnen zijn.

Ooit was ik lava – onberekenbaar
De gloeiende massa die plots op komt borrelen
Langzaam ja, maar op mijn manier gevaarlijk
Ik liet altijd sporen na
Ik was lava
En bij gevolg niet in te dammen

Maar golfslag na golfslag ben ik afgekoeld
Ik werd nog langzamer, vruchtbaar zelfs
en veilig op mijn omgeving na

Ooit was ik lava
Nu ben ik een eiland

Ik lig hier zelfs niet voor anker

Handleiding

•januari 22, 2014 • 3 reacties

Strijk mijn hemd
blink mijn schoenen
en was mij tot ik voor het eerst sinds lang weer echt proper ben
(dit is uw eerste leugen)

Vertel mij hoe graag ge mij had kunnen zien
vertel straks de rest van de wereld waarom ge dat gelukkig toch niet gedaan hebt

Baar mij op
Laat mij een dag rusten
een nacht drogen
en steek mij in brand
(cremeren is maar camouflage)
stook me heet genoeg
ik verdien geen brokjes

Verstrooi mij dan nog
ergens tussen Laika en Gandhi in
ergens tussen de mishandelde hond
en de man die een held werd omdat hij vooral niet wilde vechten

Ik zorg zelf wel dat ik vergeten word

Op een dag kan u vast een handleiding voor mij gebruiken.

Uw zoektocht kan hier eindigen…

De aanhouder wint, dus ik geef mij over

•december 19, 2013 • 2 reacties

Ik maak geen beloftes.
Maar het zou kunnen dat u minstens voor even, minstens één bericht per maand mag verwachten.

Nu u hier toch bent  –  Woonkamerwoorden
Daar sta ik ook ergens tussen.
U zal merken dat ik niet duurder ben dan een verzameling blinkende ogen die naar mijn willen kijken.
..

Ik ben een komeet
Geen maan, geen ster en geen planeet
Ik ben mijn leven lang op ramkoers
Maar tenminste vrij in mijn baan
Ik hoef nergens rond te draaien
Ik kan zeggen dat ik slalom

Want ik ben een komeet
Ik brokkel langzaam af
Mijn staart wordt langer
Maar ik weeg niet genoeg voor echte zwaartekracht
Er is niets dat hier blijft hangen

Dus ik ben een komeet
Geen maan, geen ster, zelfs geen planeet

Oh gij peroxide schoonheid

•augustus 4, 2012 • 3 reacties

Een ode aan mijn verse buurvrouw, en bij uitbreiding aan alle geblondeerde vrouwen.

Oh gij peroxide schoonheid, gij geblondeerde koningin
Perfect gevuld tot aan uw randen, alles past er net niet in
Spreken doet ge met uw handen, ge maakt maar weinig woorden vuil
Gij zijt de totaalervaring, waarvoor ik al mijn nachtrust ruil
Uw weke delen zijn als honing, de wereld is uw boterham
Er is geen noodlijdend bedrijf dat ik liever overnam
Dan dat van uw zo witte haren, van uw geschilderde gezicht
De nacht bracht ons hier samen, en nu is het weer licht.

Oh gij peroxide schoonheid, gij gebleekte wondervrouw
Er bestaat geen beter duo, dan dat prachtig paar van jou
Uw talenten zijn ontelbaar, en zelfs als ik tellen kon
Vond ik geen halve mens op aarde, die zo kan bruinen zonder zon
En toch, mijn peroxide schoonheid, gij vergulde halfgodin
Een douche kunt ge nog nemen, maar ontbijt zit er niet in

Dag 11

•juni 27, 2012 • Geef een reactie

Ik ben een wankele astronaut, Lief.

En uw zwaarteveld is onvoorspelbaar, dus samen zijn wij stof genoeg voor minstens één rampenfilm.

En toch blijf ik ruimteschepen bouwen, zoek ik nieuw tuig om mee te landen.

Ook zonder garantie op succes blijft ge die moeite waard.

 

Ik ben maar een manke astronaut, Lief.

En gij zijt onherbergzaam als een koperen planeet.

Soms vergeet ge rond de zon te draaien en soms draait ge zo snel om uzelf dat ik uit uw baan geslingerd word.

Hoe verder ik van u wegdrijf, hoe groter mijn gebreken tonen.

 

Want ik ben een wankele, manke astronaut, Lief.

Maar zolang ge niet groen uitslaat, blijft ge blinken aan mijn hemel en weiger ik u op te geven.

Het zou kunnen

•mei 27, 2012 • 1 reactie

Het zou kunnen dat ik u nooit meer vergeet, juffrouw.
Dat hier en nu en het begin is van een lange lijdensweg.
Dat gij voor altijd in mijn hoofd gebrand zult zijn.

Het zou kunnen dat ik u nooit meer vergeet, juffrouw.

Dat ik niet anders meer zal kunnen dan oneindig aan u denken.

Dan u te volgen, dan in het geheim aan u te ruiken.
Dan u helemaal per toeval dagelijks een keer of tien te kruisen.
Het zou zelfs kunnen dat ik zo nu en dan mijn boodschappen in uw achtertuin verlies.

Want het zou kunnen dat ik u nooit meer vergeet, juffrouw.
Dat ik uw allertoegewijdste  stalker word.

Het zou kunnen dat gij mij onbehaaglijk graag gaat zien.

Ook ik was ooit een astronaut, Lief.

•maart 27, 2012 • Geef een reactie

Ook ik was ooit een astronaut, Lief.
Maar mijn ruimtepak is rafelig en lijkt een maat gekrompen.
Sterrenstof ligt metersdik op mijn vizier.
En zijn gewichtloosheid is mijn lichaam ondertussen weer vergeten.
De zwaartekracht houdt zelfs mijn voeten op de grond.
Mijn moonboots hebben hier op aarde al hun grip verloren.
Een wandeling met Laika klinkt slechts als een verre droom.
En toch was ik ooit een astronaut, Lief.
Dus al staat mijn ruimteschip te roesten en werd het in jaren niet getankt.
Als gij wilt, zal ik weer draaien in de baan die gij verlangt.

Met mijn vriendelijke groeten aan, onder andere, San F. Yezerskiy.