Deze ochtend was ik zowaar op radio 1, in de ochtend. (en dat is best vroeg, dat kan u horen)

Helemaal omdat ik gisteren op de boekenbeurs was en men daar besloot om mijn verhaal, De voorlaatste dag, tot het verhaal der lage landen te kronen.
Dat bracht een enorme stapel boeken en radioboeken op, genoeg voor de rest van mijn leven denk ik, en een reis, een stevige zelfs.
‘Geen geldprijs?’ vraagt de radiomeneer. Inderdaad geen geldprijs, maar als ik geld had ging ik op reis. Het is maar hoe u het bekijkt.

Ze zei dat zijn t-shirt rook naar een lange avond avondzon. zijn linkerhand naar potloodslijpsel, rechts naar het stof op een vinylplaat. Dat hij haar hand mocht nemen als hij voorzichtig was en dat hij zacht was vers geschoren.

Zij had haar mond vol van hem, maar een hart zonder bodem. Zelfs halfvol scheen hem niet te lukken.
Dus besloot hij zich te sparen voor iemand met een kleiner hart.
En vooral een mond vol zoenen.

Haar kant van zijn was leeg en ondertussen alweer lauw geworden. Zelfs haar geur begon langzaam te verdwijnen.
Die nacht had ze het gevoeld, hoezeer zijn hart kromp. Dat ze zou moeten vluchten voor het te klein groeide, voor het zich rond haar zou sluiten.
Ze was vertrokken nu het nog kon. Zeven jaren sloten zich als een deur achter haar rug.

Even probeerde hij aan zijn dag te beginnen, maar het leek alsof de zwaartekracht uit hem vertrok. Alsof hij de hele wereld dragen moest, en dan is rechtstaan er niet bij.
Dus nestelde hij zich in wat haar lauwte was, sloot haar geur in zijn neus en deed alsof hij ontbijt op bed verwachtte.

Voor zij die het zouden willen weten. Snap you fingers, het radioprogramma waar ik een integraal half deel van uitmaak, is vanaf heden ook live te beluisteren, rechtstreeks en onversneden dus. Iedere maandag, tussen zeven en acht.
En dat via de live stream op de enige echte Radio Scorpio website. [Geen idee of er ook effectief namaakwebsites in circulatie zijn.]

En straks spreek ik als een ezel, als u benieuwd bent hoe dat loopt, café Metafoor, vanaf half negen.

Als u komt, neem dan minstens één zoen mee, voor mijn wang naar keuze.
En armen om nadien in te vallen. Neem uw ogen mee voor mijn verdwalen, uw handen voor mijn trots.
Kom op voeten en kies uw schoenen naar de pas die u wil zetten.
Kies een hart,
of een hoofd, en neem een jas om in te schuilen.
Als u komt, kom dan dicht genoeg.

Misschien zelfs dat nog het meest van al.

-

Een voorwaardelijke liefdesbrief,
zo u wil…

Leen mij uw handen en leer mij voelen
Want het is dat wat ik niet kan

Of toon mij waar ik lopen moet
In de schaduw van uw voeten
Toon mij hoe ik jou moet zijn

Vijl dan het eelt van mijn verbeelding
Krab de tranen van mijn borst
En pers het stof uit al mijn dromen
Ik wil vers zijn in mijn hoofd

Slijp de toppen van mijn vingers

Slijp het puntje van mijn tong
Scherp mijn zinnen
Tot ze prikken
En snij wat rot is uit mijn hart
Voor ik van binnenuit beschimmel
Voor ik zorgeloos verga

Waarom lopen de mooiste meisjes altijd aan de overkant van de straat?

Ik wil uw schild zijn, warm en vlezig
U beschermen elke nacht
Ik wil uw schat zijn
En gevonden. Ik wil dat u van mij houdt
U verdienen, uw verlangen
Ik wil slapen aan uw zij

Ik wil uw held zijn
In dons en lakens
Dan bent u veilig, dicht bij mij

Kom maar, liefste.
Dan zoenen wij de nacht uit onze lippen. Dan tellen wij navels en passen wij armen.
Tot wij passen.
Dan zal ik aan jouw hals vertellen welke wang de zachtste is, welke borst het liefst.

Dan verliezen wij de lakens, vergeten wij wie we niet zijn en wie wij nog moeten worden.
Ik zal voorzichtig stappen als je slaapt.
Ik zal kijken hoe jouw dromen gaan, en soms voorzichtig voelen.

Kom maar, liefste.
En vergeet uw handen niet.

Het is hier rustig, dat geef ik grif toe.
Niet dat er niet geschreven wordt, het is dat u niet te lezen krijgt. En dat hoeft dan weer niet persoonlijk te zijn. Integendeel.

Mijn boek wemelt van beginnetjes, tussenstukken en schrijven dat af is, op het einde na.
Gewoonlijk is beginnen het moeilijkste deel. Afwassen, opstaan, een liefje, … Niet hier, mijn hoofd kan zichzelf de laatste weken niet meer volgen, mijn potlood helemaal niet meer.
Maar om de stilte een beetje te doorbreken, en omdat er enige trots mee gemoeid is, doe ik een aankondiging.

-

Op donderdag 8 oktober opent ARTFORUM zijn nieuwe seizoen, en men schijnt het daar een goed idee te vinden om mij daarbij te laten helpen. In dat kader zal daar, die dag mijn beetje theater, dat beetje van PREFAB, verrijzen. Ik vind het een hele eer.
Het is met receptie en speech. Er werden zelf prominenten en pers beloofd. Op het eind mogen The Butcher and his wife nog eens voor muziekaal vermaak zorgen. Een vorige keer was dat goed gelukt, ze deden mij lachen.
Dat klinkt allemaal bijzonder veelbelovend, maar ik denk, of ik weet wel bijna zeker, dat wij elkaar daar niet zullen treffen. Het was niet open voor publiek, denk ik.

Maar treur niet, want zij dachten mij dan nog niet beu te zijn. En dus mag ik een dikke week later nog eens de rol van sprekende ezel naar eigen goeddunken en vermogen invullen. Maandag 19 oktober, de deuren zullen daar gewoon openstaan, ook voor u, mocht u willen.