Dromen mag!

Omdat het mag, en omdat ik zo niet zal vergeten:

• Spelen, deze mens is jaloers, hoewel ik het hem gun, die Stijn Meuris. Toch ben ik jaloers.
  Het is een pracht van een voorstelling. [of een prachtige serie van voorstellingen, nu met 'Stijn en het heelal'.] Hij mag daar in die zaal spelen, rond en overal mensen. Tussen, of middenin die mensen mag hij zijn verhaal doen, vol vuur en vooral zonder twijfel.
  Als de sterren een passie zijn, is het een zegen dat te delen. Deze mens kent helemaal niets van die sterren, nog van dat heelal van ons.
  Maar deze mens gelooft als geen ander in andere zaken, met vuur ook.
  In evolutie bijvoorbeeld, of sterker nog, in de mens als deel daarvan, in een gebrek aan hogere krachten.
  Of in de nood aan geschiedenis bij de actualiteit, en aan actualiteit bij de mensen.
  Graag ooit, met of zonder camera’s. Daar gaat het ook niet om.
• Boeken, ik werd net nog ‘eerder boekenwinkel-jongen’ bevonden, wist zij veel. Wij spraken elkaar ééns, heel even maar, en dan was ik, zoals dat zonder Groefhoed al eens gaat, nog behoorlijk verlegen ook.
  Toch zag zij in mij eerder een boekenwinkel-jongen. Of dat dan juist of fout is, is waarschijnlijk niet aan mij om te beslissen, maar ik neem het als een compliment.
  Af en toe droom ik wel eens boekgerelateerd, en ik heb een bijzondere affectie voor boekenrekken. Als ik op straat in een flits ergens binnen een goed gevulde boekenkast zie staan is er altijd iets wat mij doet terugkeren en als het even kan zelfs binnen laat gluren.
  Een goed boekenrek geeft een kamer iets bijzonder, zoals mooie schoenen dat bij meisjes en vrouwen doen.
  Soms droom ik dat ik in een boekenwinkel mag werken, in een echte, met boeken metershoog tot tegen het plafond, met verdiepen en veel lucht. (dus niet het type winkel dat algemeen als romantisch of idyllisch wordt aanschouwd, eerder het type waar ik ook zonder niezen rond kan lopen  en waar van alle kanten daglicht invalt.) Een winkel met veel hout en metershoge ladders waar ik heelder dagen in fotoboeken blader, voorlees uit de beste kinderverhalen aan bijzonder geboeide kleuters en de mooiste meisjes persoonlijk mag assisteren.
  Want zo gaat werken in een boekenwinkel, het is per slot van rekening mijn droom weet u nog.
  Eens ik weer wakker ben, bedenk ik mij meestal dat mijn persoonlijke assistentie waarschijnlijk niet meer dan enkele verlegen mopjes zou inhouden. En niet omdat ik te verlegen zou zijn voor meer, ik hoop dat dat nog wel net zou lukken voor de kost, maar wel omdat mijn boekenkennis met voorsprong ontoereikend zou zijn.
  Ik las de voorbije drie jaar geen vier boeken die niet uit de poëzie- of kinderafdeling kwamen. Ik twijfel er niet aan dat dat ver onder de boekenwinkel-jongensnorm ligt.
  Als u mij toch in uw winkel kan gebruiken (en uw winkel komt in de buurt van mijn droomvoorwaarden), aarzel vooral niet om contact op te nemen, u doet er mij een groot plezier mee.
  Er is trouwens een waardig alternatief voor mijn droomboekenwinkel, vlak bij huis. Het zou zelfs zomaar kunnen dat ik het er op een dag niet zo bij laat en eens ga polsen hoe dat zit met het doorbladeren van fotoboeken en of ze mij daar niet voor nodig hebben, voorlopig twijfel ik rustig door.
  Naast dromen over boekenwinkels, wil ik later een enorme boekenkast met graag minstens één boek in dat ik zelf geschreven heb. Ik weet dat de uitdaging daar tegenwoordig wat van af is met internetdrukkerijen en als ik maar betaal dat dat wel in orde komt. Maar ik wil natuurlijk met een echte uitgever enzo, die dat allemaal in mijn plaats betaalt en een plekje waar mijn boek dan ligt in boekenwinkels, dat soort smeer. Ik hoef er niet noodzakelijk veel geld aan te verdienen, helemaal niet zelfs. Als ik maar kan zeggen dat ik iets bereikt heb in mijn leven, want dat zou ik dan toch kunnen doen vind ik.
  Het soort boek is van weinig belang, een kinderboek, poëzie, misschien een echte leesboek, ik ben gek genoeg om in mijn hoofd voldoende schrijfstof te vinden, maar dan misschien ook weer net te gek om er een samenhangend geheel van te maken, dat zou best kunnen. En dan waren er ook nog zaken als talent en doorzettingsvermogen en andere al dan niet noodzakelijkheden, de toekomst zal moeten zeggen wat er wel en niet in mij te vinden is.
  In ieder geval, als u per toeval uitgever bent, voor een uitgever werkt en mag zeggen wat uitgegeven wordt of u beschikt over een bijzonder lange arm die dezelfde mogelijkheden biedt, aarzel niet om contact op te nemen, u zou er mijn ouders een enorm groot plezier mee kunnen doen…
• Poëzie voor het Volk. Soms denk ik dat ik het wel zou durven, om naast nieuwe mama’s of dromende studentinnen te gaan zitten, op een bankje, of in stedelijk gras. Met de zon in mijn rug.
  Ik zou vooraf een aantal (misschien eigen) ‘gedichten’ in een zéér beperkte oplage hebben afgedrukt, en op een handig doch stijlvol formaat.
  Ik zou dan vragen of mevrouw (uiteraard gebruik ik ter plaatse “u” in plaats van “mevrouw”) misschien tijd had voor wat poëzie. Ik zou speciaal voor haar, en haar alleen, een stukje voordragen, als dat was wat ze wou. Een tweede ook moest ze huilen (en dat doen ze ongetwijfeld allemaal). Ik zou vragen of ze het graag mee had gekregen, dat stukje, en het schenken zou ze ja zeggen.
  Ik zou uitleggen dat ik aan ‘Poëzie voor het Volk’ deed, en dat ik haar speciaal gekozen had. Na even zou ik rechtstaan, om een volgende gelukkige op te zoeken.
  Het liefst nam ik een jonge dame mee, om hier en daar een foto te nemen, te zeggen wie wel of net geen mama is, graag ook met eigen werk, van een ander soort dan het mijne, om op haar beurt aan net niet gepensioneerde grijze leerkrachten, lezende verse vaders en eventueel dromende studenten te lezen.
• Een restaurant om in te koken. Het plan zit al helemaal in mijn hoofd. Beneden zou het een restaurant zijn, stijlvol ingekleed, met leder beklede stoelen, volhouten vierkante tafeltjes met dikke volle poten. Een achterterras met verdiepen, en minstens één boom. Zacht licht in de muur, …
  ik zou er verzorgd eten maken, en hip zoals dat kan noemen. Maar vooral simpel genoeg en betaalbaar voor studenten zelfs.
  Boven was er dan een bar, met bijna dagelijks live jazz op een beperkt podium. Veel saxofoon en rhodes, funky jazz, maar zondag iets klassiekers, met zangeres.
  Met lage tafeltjes en brede zetels, en prachtige foto’s aan de muur, blue note sidetracks cover style.
  Ergens, in een rustig stukje stad…
• Een radioprogramma zou ik geweldig vinden, ergens op een moment dat iedereen en alles rustig moet zijn, maandagavond heel laat bijvoorbeeld, of zondagnamiddag misschien.
  Het zou een beetje “lazy sunday” zijn, dat ondertussen al even de laatste helft werken draaglijk weet te houden. Maar het zou niet hetzelfde zijn. U zou er te weten komen welke film u graag gezien zal hebben, dat een giraffe slechts 7 halswervels heeft, net als u en ik, en hoogstwaarschijnlijk ook kan overgeven, hoewel dat ongetwijfeld een evolutionaire vergissing is. Maar ook dat ik het graven van mensenvallen in Nederlandse parken een absoluut absurd gegeven vind
  Met voornamelijk jazz en al waar jazz mij brengt.
  Iets waar ik volledig mijn zin kan doen.
• Reizen, bijvoorbeeld op een brommer (uiteraard liefst een echte Vespa) in Italië van stad tot stad rijden, van zuid naar noord ook. Overal geweldige koffie gaan drinken, aan de plaatselijke held van gezegende leeftijd, die naar goede gewoonte de wacht zit te houden op het beste bankje van de stad, vragen waar ik naartoe zou moeten, en natuurlijk hoe het met zijn leven is gelopen.
  Slapen in hotelheden, bij nog maar net minder bejaarde mensen, die de kamers van de kinderen van toen verhuren. Met of zonder balkon. En dat alles weken lang, met alles tezamen niet zo heel veel mensen, twee misschien, of vier, wie weet.
  Of met de trein wat noordelijker in Europa van hoofdstad, of echt grote stad, naar hoofdstad, of echt grote stad, pendelen. Met een reuze rugzak, een leeg boek van gerecycleerd papier, een fototoestel, bij voorkeur polaroid, en een hoop moed om met de mooiste mensen van de trein een babbeltje te slaan, in een gezonde mix van Engels, Duits en universeel verstaanbare nonsens. Vanalles op te schrijven en bij foto vast te leggen. En te slapen bij lieve mensen via de treingesprekken of in jeugdherbergeske toestanden. Allemaal met minstens een Ipod, 3 potloden en een slijper en één, misschien twee, gezellig rustige trawanten.
  Of zeker gewoon een dwars door de USA, met een auto, eens ik genoeg centen heb, en cd’s voor onderweg. Waarom dat juist is moeilijk te vinden, maar het spreekt ongelooflijk aan.
  Ooit zou ik met een verloren lief twee jaar sparen voor een vakantie naar Cuba, want ik dacht dat al lang zo, en zij al minstens even. Ik was jong, en de eerste om te zeggen dat ik nog jong was en wij vooral voor vandaag en een beetje morgen waren, zij iets ouder. Ik wist dat twee jaar nog vele morgens waren, en toch.
  Ze verdween en nam Cuba mee.
  Gisteravond kwam alvast Cuba terug, op haar wacht ik niet, ik begin vandaag te sparen.
• Geloven, u leest dat goed, Groef zou graag geloven. Naar de kerk gaan, of de moskee, synagoge, weet ik veel welk gebedshuis/oord.
  Het mankeert mij niet aan doel in mijn leven of iets dergelijks, het is een gebrek aan meer dan het leven. (En misschien mis ik zelf dat niet, maar nu wordt het te moeilijk)
  Van nature uit ben ik redelijk wetenschappelijk geörienteerd, en dat zorgt voor een totaal gebrek aan mirakels en soortgelijken. Stel dat er voor mijn voeten iets ‘mirakuleus’ zou gebeuren, ik zou sneller dan u ‘god’ kan zeggen (heel wat sneller dus dan ‘godverdoeme wa krijge we nu’) naar een logische verklaring beginnen zoeken.
  Ook ik zou graag mirakels zien, en in de echte god geloven. Ook ik zou graag verder leven na de dood. Al dan niet in de hemel, met of zonder mijne maagden, gereïncarneerd als gnoe of nieuw soort vliegende eekhoorn. Maar voorlopig is het met mij volledig gedaan als mijn lichaam streft, en met ‘ik’ dus ook.
  Rust is mijn beste vriend, en het is de berusting die geloven biedt welke ik vooralsnog mankeer.
• Een schommelstoel, en neen, niet zomaar een schommelstoel. Zomaar een schommelstoel kan ik met bijna zekerheid wel ergens achterover slaan.
  Ik wil mijn schommelstoel maken, dus niet zomaar een schommelstoel, mijn schommelstoel. En zelfs dat is niet genoeg, ik wil hem maken. Een “nu-jazz-schommelstoel” en wellicht de allereerste in zijn soort. Ooit ja, wacht er maar op, ooit…
• Een huisje in een stad, héél graag in Leuven, en héél erg graag nu ik nog studeer. (Ja dit is echt dromen) Met een kamer en een terras om mijn schommelstoel te maken, met veel plaats voor geknutselde koffiekistjes en showoff cd-rekken, met net genoeg plaats om gezellig te blijven. Ik zou er spaghetti maken voor aangename mensen, en meer pasta voor sommigen.
  Veel rust in mijn huisje, en jazz en meer moois, u zou het moeten zien, u zou er willen wonen…