Ontbijt op bed

Haar kant van zijn was leeg en ondertussen alweer lauw geworden. Zelfs haar geur begon langzaam te verdwijnen.
Die nacht had ze het gevoeld, hoezeer zijn hart kromp. Dat ze zou moeten vluchten voor het te klein groeide, voor het zich rond haar zou sluiten.
Ze was vertrokken nu het nog kon. Zeven jaren sloten zich als een deur achter haar rug.

Even probeerde hij aan zijn dag te beginnen, maar het leek alsof de zwaartekracht uit hem vertrok. Alsof hij de hele wereld dragen moest, en dan is rechtstaan er niet bij.
Dus nestelde hij zich in wat haar lauwte was, sloot haar geur in zijn neus en deed alsof hij ontbijt op bed verwachtte.

~ door Groove G. op oktober 20, 2009.