Stijn Vranken
Voor zij die dachten dat ik dicht. Hier is Poezië(met of zonder grote P), deze man heeft gedicht…
Meer dan een meesterwerk.
Ik heb zelden woorden die ‘beter dan goed’ willen zeggen, die vind ik nooit, en dus kom ik hier wel heel veel woorden te kort.
Stijn Vranken is vandaag meer dan ooit mijn held, en morgen ook nog, elke morgen! Ik laat u lezen wat ik niet kan zeggen, zelfs de korte stukjes als aankondiging bij elk nieuw boekdeel zijn subliem…
Zo staat er onder de titel “Leven is dodelijk”
‘Om het eerst groot!’
riep het kind in mij.
En het verjaarde zich te pletter
tegen zijn eigen dood.
Of “Gij (alweer) zijt de liefde”
Ze zei: ‘Begin maar met m’n mond…’
en blies alvast het stof van mijn lippen.
En om het af te leren krijgt u van mij nog een gedicht, van Vranken.
Nu
Ik kan je nu al zeggen
nog voor eender wat,
dat je mijn hart allang
niet meer verlaten kan.
Tenzij heel even – zoals nu,
om wadend door m’n bloed
naar m’n hoofd te stijgen.
Dan denk ik aan je.
Zoals nu.
Uit: Vlees mij!
© Antwerpen, 2008.
je hebt gelijk, dit is zo mooi.
Stijn Vranken, jammer dat ik net jarig geweest ben,
nu zal ik het zelf moeten betalen
Na zondag koop ik dit misschien ook wel !
Ik hou niet zo van poëzie, ik hou niet zo van de gemaaktheid ervan, van het meeslepend ritme dat vastgesteld wordt door regels en maten… Maar dit is adembenemend… Dit zal het eerstepoëzieboek zijn dat ik koop, het eerste dat ik lees, het laatste dat ik bewaar, voor altijd
Grappig, ik refereer soms ook naar hem op m’n blog. En Stijn Vranken is inderdaad een echte woordenheld.