Dag 9

Dag negen uit wat een dagboek zou kunnen zijn:

-

Mijn garantie is verlopen, Lief.
Vanaf vandaag ben ik niet meer in te wisselen omdat ik niet aan de verwachtingen voldeed of om één van mijn productiefouten.
Vanaf vandaag zal ik voor altijd van u zijn.
Misschien ben ik gewenst en bruikbaar, misschien slinger ik als verse rommel rond en desnoods word ik uw niet te recycleren restafval. Maar zelfs als ik vuil word, zal ik uw vuil zijn.
De rekening hebt ge voor niks bewaard.
Mijn garantie is verlopen, Lief.

Ballast

Gij zijt een ballasttank, mijn menselijke zwemblaas.
Soms houd ge mijn hoofd nog net boven water,
maar meestal doet ge niks meer dan mijn voeten op uw grond houden,
dan mijn zolen naar uw bodem zuigen.
Lang genoeg om mij minstens drie keer te verdrinken.
Ge laat pas los als het weer vloed is,
als ik er zeker niet voor de vierde keer zal geraken.

Gij zijt een ballasttank,
soms mijn verdwaalde reddingsboei,
Maar het liefst van al: mijn ondergang.

Ode aan Yoeri Gagarin

Of ook: Sonnet der nieuwe mannen

-

Witte tanden, brede schouders, twaalf producten voor zijn haar
Vergeet de zaag, vergeet de hamer, de nieuwe man werkt met een schaar
Zijn huis is proper, zijn handen groot
Hij gaat bijna dagelijks naar de fitness want een nieuwe-mannenbast is bloot
De nieuwe man is altijd eerlijk, dus wat hij zegt is waar
Zijn hart en deur staan altijd open, de nieuwe man is instapklaar
Hij heeft schone nagels en bakt zelf brood
Als het even kan gaat hij na u dood

Maar de nieuwe man zal u niet redden, dat is hij met de tijd verleerd
Hij bouwt geen huisje voor uw kind’ren, misschien dat hij zich zo bezeerd
De nieuwe man heeft kwaliteiten, maar een talent bestaat niet meer
En met die bandgemaakte mannen verging wat vroeger heette ‘heer’
In alle luxe zal hij leven, want de nieuwe man heeft geld
Maar niet één als Yoeri Gagarin, de allerlaatste held

Eindelijk afgekeurd

Er zit sleet op mijn hartslag
Ik zucht de rek uit al mijn longen en vreet sneller aan mezelf dan van eender welke maaltijd
Spijt vult de zakken op mijn rug, zodat ik al maar krommer lopen ga
Er zit sleet op mijn hartslag en zelfs mijn dromen worden wazig
Dit eindeloze talmen lijkt mijn grootste kwaliteit

Er zit sleet op mijn hartslag, ruis op mijn gedachten
Mijn knieën raken langzaamaan volledig doorgeroest
Maar er bestaat geen onderhoud  voor oude mensen
Dus keur mij af, en sleep mij naar een kerkhof toe

Al wat vlees is, rot

Ik wil botsen op uw leren boezem, zinken in uw schoot van spons
Die val zal ik wel overleven
Mijn harnas is gemaakt van dons
Dus laat mij op uw billen landen
Of een hoofdstuk zijn in uw verhaal
Op uw eiland wil ik aarden, uw schouders zijn gemaakt van staal
Dus gij kunt al mijn dromen dragen, trek maar al mijn liefde aan
Als een handdoek zal ik passen

Om dan
Aan uw droogte dood te gaan

Zijt gij maar een hotel, liefste

Zijt gij maar een hotel, liefste
Laat mij in u slapen
En geef mij ‘s ochtends een ontbijt

Ik ben minstens drie fruitsapsoorten waard
Al mijn tekortkomingen ten spijt

Zijt gij maar een hotel, liefste
Heet mij welkom aan uw balie
En zorg voor kingsize in uw bed

Zodat ik aan mijn deur kan hangen
Hier niet storen, d’er is belet

Mijn land mankt

In een land dat niet werkt, wacht een onvolledige lading op een trein die niet rijdt op een spoor dat nooit werd afgewerkt. Er ligt een dode haan te rotten in een put in een snelweg die zelfs van een kleine stap een reusachtig avontuur weet te maken. Een avontuur in een land met een nijpend tekort aan avonturiers, een overschot aan zwart en wit en een gat in alles behalve dan natuurlijk de eigen begroting. De begroting die eigenhandig de vlaggenmast weet recht te houden waar de vlag, van dit land dat niet werkt, zich nog iedere dag verder aan blijft scheuren. Een vlag waarvan een deel van één van de kleuren niet met volledige instemming mee hangt te wapperen en liever een nieuwe vlag zou starten, maar voor die nieuwe vlag, naast de rest eigen kleur, ook nog een tweede kleur wil overtuigen, een kleur, nota bene, die bij een algemeen gebrek aan avonturiers maar weinig zin heeft in dat avontuur.
Het is het land van een koning en een tiental potentaten waar men al lang niet meer kiest wie het eventueel besturen mag, maar wie men zal betalen om dat vooral niet te doen. Men kiest een select clubje technisch werklozen die voor het behoud van hun riante vergoeding er als enige tegenprestatie ieder om de beurt voor moeten zorgen dat het journaal gevuld is en ook de kranten verkocht geraken. Voor de enkeling die daar niet in slaagt, heeft men gedurende al die jaren de brug naar het pensioen open gelaten, ongeacht de leeftijd van de falende man of vrouw in kwestie.
Het hele land roept schande, zij het dan om verschillende redenen, het hele land roept schande. Maar in een land dat niet werkt, klinkt een stem, onversterkt, veel te stil om gehoord te worden.

-

Deze Groef heeft geen enkel idee in de hoeveelste cyclus van woede,  vermoeide teleurstelling en onverschilligheid u ondertussen bent terecht gekomen, ik ben ondertussen ook voor mezelf de tel kwijt en ben ergens in een vreemde tussenfase van alles tegelijk. De meest recente koninklijke zendeling moest zijn spreuken al uit China halen, dus volgens mij krijgen de gevleugelde woorden van Neil Armstrong straks nog een zoveelste leven en is er zo misschien toch nog iets om naar uit te kijken. Terwijl ik mij voorzichtig afvraag hoe lang dit stuk nog bruikbaar zal zijn, laat ik u verder politiek met rust. Zoals ik tot nog toe altijd geprobeerd heb.

Apollo 2 [& 3(althans voorlopig)]

Eigenlijk heb ik nooit bestaan, deze tweede keer heb ik verzonnen.

Dat ik dit en dit om dat deed, is gewoon niet waar. Dat ik het ene zei om het ander te bekomen, klopt niet. Het was hoogstens toeval, op z’n minst gelogen.
Misschien was ik hier wel, misschien heb ik zo nu en dan dit of dit gedaan, heb ik een zeldzame keer wel eens dat gezegd, maar dat was dan helemaal per ongeluk.

Ik was hier per ongeluk.
Gij werd pas later de bedoeling.

Luchtkastelen zijn zo jaren ’90

Luchtkastelen zijn zo jaren ’90
Dus laat mij uw zee zijn
Schep mij een strand bij elkaar
En waad door mijn vloed
Bouw zandkastelen

Ondertussen in mijn hoofd

Zoals dat gaat met seizoenen en getijden was ik hier weer even vooral niet. Maar daar hoeft u geen enkele conclusie uit te trekken. Ik ben meer dan ooit in leven en ook mijn potlood werkt nog prima.

Als u benieuwd bent naar wat ik ondertussen zoal zat uit te vreten, dan is de enige oplossing om straks naar het VAART-festival af te zakken en het met uw eigen ogen te komen zien.
5 & 7 mei, molens van Orshoven te Leuven, een vol uur mezelf in monoloog.
Komt dat zien en neemt vooral uw vriendinnen mee.

Mocht u het niet geweten hebben, Groef staat daar helemaal vanonder…

Iedereen machtsgeil

Ik protesteer vreedzaam
Wederopstand na wederopstand
Met zo nu en dan een schot er tussen
Twee legers handen houden mij in bedwang

Uw biologische wapens zorgen internationaal voor opwinding
Maar ge twijfelt niet om ze te gebruiken
Dus mijn weerstand brokkelt al maar af
Mijn verzet blijft breken

Houd uw macht maar
Ik heb de moed niet voor een revolutie

Rampzalig

Stort uw vloed over mijn stranden
Overstroom of brand
Warm onherroepelijk op
Zodat uw gletsjers smelten
En gij alleen maar toeneemt in frequentie

Wees honger, nood en hittegolf
Waai, wervel
Zuig mij in uw draaikolk mee
En beef voor mij
Barst uit

-

Ongelukkig actueel…

Wij zijn zand

Wij zijn zand, korrels, oneindig veel.
Op schone dagen zijn wij geel, op minder schone zijn we grijs, maar elke dag gaan wij op reis.
Soms tezamen, soms alleen, de wind brengt ons steeds nergens heen en altijd laten wij ons leiden,
met stormweer of de getijden reizen wij de wereld rond, ieder op zijn halfrond tot ge, ongeacht het continent, zomaar plots een kras herkent.
Daar komen wij elkaar weer tegen, daar spelen wij onverharde wegen, zand, korrels, oneindig veel, het avontuur van een kasteel dat eenzaam in de branding staat en golf voor golf ten onder gaat.
Een kunstwerk, of het vuil op schoenen, de ondergang der kampioenen.
Vulsel, poetswerk, ergernis, troost op een begrafenis.
Wij maken bergen, schuren dalen, figureren in al uw verhalen.
Wij zijn dolle pret in kinderhanden, het knarsen van hun melktanden.
Wij zijn Mars, Venus en de maan. Wij zijn de kern van het bestaan want in ons kunt ge de oerkreet horen. Uit zand is iedereen geboren en tot zand zult gij dus wederkeren.
Heiligt steeds de dag des heren, en dag drie, toen schiep hij zand, de zee en bijgevolg het land.
Wij zijn wat al was en wat nog zal. Wij zijn altijd en overal. Op de polen, aan de evenaar.
Wij zijn de schat van een verzamelaar prut in ochtendogen, stof dat lang niet werd gezogen.
Wij zijn het voetvolk der verwoestijning. Een schrale troost na de verschijning van een slechts ogenschijnlijk paradijs. Maar dat maakte u zichzelf wijs.
Want van al wat is, zijn wij maar zand. Het bedorven slijk in niemandsland, bezaaid met rottende soldaten en de corned beef die zij daar aten.
Zand, de ontelbaarheid van onze aarde. Grond én stof, maar zonder waarde.
De trouwe lopers van de tijd, met einde en oneindigheid.
Modder, drek, het bruin in plassen. Vuil dat zich eraf laat wassen.
Maar thuis op bouwwerven en duinen waar wij ons leven lang liggen te bruinen.
Het schoonste plekske van het strand.
Korrels zijn wij, wij zijn zand.

Ja, toch?

Mag ik u komen schaken straks?
Zinvol ontvoeren?
Met een stift in uw rug om ‘uw lijf en uw leven’ vragen?
Zult ge u dan, met uw handen omhoog, gewillig over geven?
En niet om genade vragen, maar om meer?

-

Het antwoord blijft ze schuldig…

Wij samen voor een zondvloed

Of ook: De parabel van het hart in de zondvloed

-

Ik bouw een ark en red twee handen
Ook twee armen mogen aan boord
Ik twijfel even over uw schouders
Maar ga dan toch overstag

Voor uw ogen heb ik de schoonste plaats gehouden
En al uw lippen mogen mee
Ik bouw een ark voor alle zonden
En daarmee vaar ik naar de zee

Maar eerst verwacht ik nog twee benen
Ik wacht op de oren aan uw hoofd
Ook geen van uw wangen wil ik missen
En beide voeten werden mij beloofd

Ik bouw een ark voor al uw delen
Voor uw billen en uw borst

Zelfs uw oksels wil ik redden
Want gij zijt nergens zachter
Juist uw hart, dat laat ik achter

Alsjeblieft

Til uzelf over mijn oren, maak mij mateloos verliefd
Klim in mijn mond en blijf hem vullen, tot mijn hart barst, alsjeblieft

Laat mij al uw ribben tellen, dan mistel ik mij express
Leer mij al uw klinkers spellen (van ooh en oeh en aah)
Geef mij hele nachten les

Tot ik kreun en piep en haper, tot ik op wassen benen ga
Tot ik volledig leeggelopen plots weer voel dat ik besta

Stel mij gulzig al uw vragen, zet uw hakken in mijn zand
Stel mij op donkergrijze dagen
Aan als koning van uw land

Prent uw beeldnis in mijn dromen, maak van mij een astronaut
En laat mij door uw ruimte varen ook al is het daar soms koud

Ik wil de kruimels uit uw ogen wassen, ik wil ‘s nachts bij u in bed
Ik wil u ‘s ochtend vroeg verrassen
Met de koffie die ik zet

Ik wil het krullen van uw tenen, geef mij de parels op uw borst
Geef mij al wat ge kunt geven, ik ben uw honger, gij zijt dorst

Dus til mij tot ver over uw oren en word dan mateloos verliefd
Open uw mond, ik zal hem vullen.
Tot uw hart barst.

Alsjeblieft.

-

Vooral dit straks als blitzoptreden bij de sprekende ezels

Mejuffrouw Hannah Pinson

Ik doe dit zelden zo, misschien zelfs bijna nooit.
Behalve nu dan…

Als u kan lezen, doe dat bij voorkeur hier.
U hoeft geen verbazing of ontzag te sparen, er zal er nooit genoeg van zijn…

 

Mijn groeten,
Uw Omvergeschreven Groef

Van alle kruiden ben ik zout

In de zee zou ik een walvis zijn
Dan leef ik met het grootste hart
Maar al mijn dagen eenzaam

In de supermarkt, een intercom,
Voor als iemand zou verdwalen
In een reisgids zou ik Hasselt zijn
Niet echt schoon, maar te betalen

Van al het licht ben ik de maan
Dus als licht vooral vergeten
Van alle weetjes ben ik juist
Wat ge liever niet wou weten

In een keuken zou ik koelkast zijn
Want diepvries is te koud
En in de dierentuin het everzwijn

Van alle kruiden ben ik zout

-

Antiporno, voor uw Valentijn…

Donkerrood

Rood zijn ze, donkerrood. En al uw rest past ge erbij.
Rood zijn ze, en ge zijt er duidelijk niet voorzichtig mee.
Nee, ge verkwist ze met een glimlach.

Rood zijn ze, donkerrood en recht voor mij.
Zodat ik niet anders kan dan naar u kijken.
Zodat ik zeker zie hoe rood ze zijn.

Donkerrood. [En al uw rest past ge erbij]

Ik ben niet veel

Ik ben niet veel,
niet veel meer dan twee armen op twee benen,
dan de handen die mijn voeten dragen.

Ik ben in hoofdzaak niks,
op mijn ledematen na.

Slechts tien vingers en een handvol dikke blauwe aders.
Niet meer dan twee versterkte voetzolen,
een harnas en een schild van eelt.

Ik ben niet veel, ik ben in hoofdzaak niks.

[Maar hoe weinig ik ook ben,
ik blijf hopen op een hart om van te leven.]